Daltons

Het leek erop, dat conducteurs een training 'avontuurlijker reizen' hebben gekregen. Dat werd tijd! Het kòn ook ècht niet meer hoor, dat lullig zakelijke: 'dames en heren, deze intercity naar Zwolle, Leeuwarden en Groningen heeft een kleine vertraging, we zullen de reis zo spoedig mogelijk hervatten'. Hoe erg mensen zich ook vervelen: daar luistert niemand meer naar.

Vorige week bleef de trein midden in de weilanden stilstaan en de conducteur gaf een spannende reden op: 'er zijn vier verdachte sujetten op het spoor gesignaleerd!'

Net als de hele twitterende en faceboekende massa keek ik ineens verrast op van mijn eigen datadief. Hé, zei hij echt 'vier verdachte sujetten', vroegen we aan elkaar. Ja joh, wat zou er aan de hand zijn? Zou er een militante splintergroep van de reizigersvereniging tot actie overgegaan zijn? Die noemen zich toch niet voor niets Rover? Of zijn ze weer bezig koper te stelen?

Bij vier verdachten denk je al gauw aan de Daltons: er was een slimme (Joe), een domme (Averell) en twee opvullers (Jack en eh...nou ja, daar kom ik even niet op). Zouden ze een boomstam over de spoorlijn hebben gelegd om onze intercity te beroven? De rust keerde snel weer terug in de coupé; het ijverige gerammel op de toetsenbordjes verried, dat de buitenwereld in veelvoud op de hoogte werd gesteld. Ze waren vast heel bang, slecht verzekerd, of alletwee.....

Ik had al vaak gedroomd van zo'n buitenkansje, dat mij alsnog een standbeeld op zou kunnen leveren. De gedachte dat Joe, Jack, Averell en...(eh, nee nog steeds niet) intussen de brave machinist onder schot hielden werd onverdraaglijk.

Straks zouden ze de coupé binnenstormen en al onze i-dingen opeisen. Als ik held wilde spelen, moest het nú gebeuren! Net op dat moment kwam er iemand de coupé binnen. 'William', flitste het door mijn hoofd, dat was die vierde schurk! Ik zou hem laten struikelen, op zijn rug springen en hem onschadelijk maken! Ik zou zijn pistool afpakken en dan -samen met onze hele coupé- op zoek naar de andere slechterikken. Met kloppend hart wachtte ik op zijn -fatale- volgende stap.

'Dames en heren', klonk het uit de intercom, 'de boeven zijn opgepakt; wij zullen onze reis vervolgen'.... Oeff, dat was maar net op tijd zeg! Ik trok (toch opgelucht) snel mijn been terug, zodat William ongestoord door kon lopen; onbewust van het gevaar waaraan hij zojuist ontsnapt was.

Eigenlijk denk ik, dat er helemaal geen sprake was van een training avontuurlijker reizen. Een verveelde conducteur, die daardoor zijn bonus voor 2019 kan vergeten, lijkt waarschijnlijker. Maar in stilte was ik dankbaar voor alle heroïsche gedachten, die mijn saaie dag in slechts enkele minuten schitterende kleuren hadden gegeven. Wel jammer, dat ik alweer geen heldenrol had.......en geen standbeeld.

Goudgraver.