Fee

Gisterenavond stond er opeens een wat oudere vrouw in een hemelsblauwe avondjurk voor me. Het was een beetje zo'n jurk van 'nou ja, moet kunnen'; dat wil zeggen bij de juiste gelegenheid en op de juiste tijd. Maar de ingang van de Dirk was geen beste gelegenheid en het tijdstip van 19.30 was helemaal geen goede tijd! Niet voor mij tenminste. Ze keek me recht in de ogen en hield haar gezicht ietwat scheef.

Er was geen ontkomen aan: een gesprek was onvermijdelijk. Ik was al voorbereid op een opmerking over mijn aura of een ingewikkeld verhaal over een zielig kind. Het zou in ieder geval vast niet over mijn nieuwe schoenen gaan. ,,Je mag drie wensen doen", zei ze en die had ik niet had zien aankomen! Het is 2019 en er staat een fee bij de ingang van een supermarkt? Daçht van niet: ,,Zorg er maar voor dat het goed gaat met mijn kinderen", zei ik lachend, terwijl ik langs haar heen liep. Ze draaide met me mee: ,,OK, dat is gedaan", zei ze en op de achtergrond hoorde ik zo'n hoog harpgeluidje, dat Disney altijd gebruikt bij betoveringen en Colgate bij witte tanden. ,,Wel een gekke wens hoor", riep ze me na. ,,Het gaat immers uitstekend met je kinderen."

,,Irritant mens", dacht ik toen ik de Dirk binnenliep. Ze had nog gelijk ook. Ik zou eens op moeten houden met die vaderlijke zorgen. Had ik dan zojuist de blunder van mijn leven begaan? Wat wist ik eigenlijk over feeën? Ik bedoel, je kunt vast wel een miljoen euro wensen, maar lukt dat ook met tien miljoen? Of zijn dat tien wensen? Had ik wereldvrede kunnen wensen, net als mooie missen vroeger altijd deden? Of zou mijn fee het dan uitproesten van de lach over zoveel naïviteit? Er zijn al zoveel verkeerd aflopende verhalen over mensen die drie wensen mogen doen, dat je niet eens meer durft! Ik niet tenminste. Net voor me haalde een grote norse man de laatste drie (!) broden uit het schap. Dat wordt dus honger morgenochtend.

Ik wilde vragen of hij al die broden perse nodig had? Of hij er misschien eentje aan mij wilde overdoen, maar zijn nijdige blik smoorde mijn hoop op wereldvrede in de kiem. Een goed verkopend boek dan? Ja, dat is inderdaad een diepe wens. Had ik haar dàt soms moeten vragen? Of had ze me dan in Arnon Grunberg veranderd? Goed, dat feeën alleen maar in sprookjes bestaan. Ze stond er nog steeds, daar bij de uitgang. ,,Je hebt nog één wens over hoor", zei ze vrolijk. ,,Eéntje maar? Ik had er toch drie?"

,,Ja, zo werkt dat niet hè! Je hebt twéé kinderen, dat zijn dus twéé wensen." Ik moest lachen om haar plotselinge zuinigheid: ,,Doe dan maar een halfje volkoren." Nog voor ik me afgevraagd had hoe ze eigenlijk wist dat er twee kinderen waren, klonk het harpje weer. Ze was verdwenen en voor mijn voeten lag het halfje volkoren op de grond: nog netjes gesneden ook!......

Goudgraver.